Powodów by odwiedzić Mediolan jest nieskończenie wiele. Pretekstem do mojej lipcowej [2024] wizyty w stolicy Lombardii była wystawa Dal cuore alle mani Dolce&Gabbana w mediolańskim Pałacu Królewskim. Poza zobaczeniem wystawy na której zobaczeniu tak bardzo mi zależało codziennie odwiedzałam muzea i galerie. Moja artystyczna dusza czuła się ukontentowana. Tyle sztuki i designu, tyle piękna.
Miasto zwiedzałam z przyjaciółką Simoną, Mediolanką, skarbnicą informacji, prywatną przewodniczką. Byłyśmy turystkami w naszym mieście. Zwiedzałyśmy. Chodziłyśmy w miejsca bardzo dobrze nam obu znane, chociaż z różnych powodów dawno nieodwiedzane.
Jednym z takich miejsc jest słynna La Scala. Pierwsza opera jaką usłyszałam w Teatro alla Scala w 2015 roku Madam Butterfly na zawsze pozostanie w moim sercu. Było to dla mnie ogromne przeżycie, spełnienie marzeń. W 2022 roku wybrałam się tu również z koleżanką Kasią, tym razem by zobaczyć balet. Simona chodzi na koncerty i opery regularnie. Jednak Teatro alla Scala to nie tylko scena operowa to również muzeum, które odwiedziłam w czasie swojego pierwszego pobytu w mieście, w 2005 roku!! Przez 19 lat musiało się coś zmienić, a my postanowiłyśmy to sprawdzić.
Zupełnie przypadkiem trafiłyśmy na przepiękną wystawę! Nie było jej w planach, nic o niej wcześniej nie wiedziałam. Fantasmagoria Callas to wystawa przygotowana przez Teatro alla Scala z okazji 100-urodzin wielkiej Mariii Callas, które przypadały na 2 grudnia 2023 roku.
Maria Callas. Nie będzie przesadą, jak napiszę, że zapisała się na kartach historii jako najsłynniejsza śpiewaczka operowa, śpiewaczka operowa wszechczasów. Najbardziej znany sopran na tej planecie. W sposób wyjątkowy łączyła śpiew i grę aktorską. Była artystką kompletną, geniuszem muzycznym, posiadała instynkt i głęboką intuicje muzyczną. Była niezwykle pracowita. Stworzyła swoją sceniczną postać, została ikoną.
Związana z mediolańskim Teatro alla Scala, na którego deskach występowała przez 12 lat, w okresie 1950-1962 bodajże najważniejszym po II wojnie światowej w historii samego teatru. To co było przed wojną przestało istnieć, uległo przeobrażeniom, na nowo zaczęto pojmować spektakl operowy; od śpiewu po grę aktorską. Maria Callas brała w tych zmianach czynny udział. Zrewolucjonizowała sposób interpretacji opery, miała ogromny wpływ na kształtowanie świata kultury.
Wystawa Fantasmagoria Callas jest hołdem dla wielkiej sopranistki pokazując jak jej życie i twórczość wpłynęła na masową wyobraźnię. Wystawę przygotowano we współpracy z 5 włoskimi, wybitnymi artystami z różnych dziedzin sztuki.
Przy wejściu na wystawę zobaczymy kostium zaprojektowany przez Salvatore Fiume w którym Maria występowała w operze Medea w 1953 roku. Kostiumów podczas zwiedzania na pierwszym piętrze zobaczymy jeszcze kilka. Następnie możemy obejrzeć film w którym przedstawieni są artyści, współtwórcy wystawy. Opowiadają o procesie tworzenia, o inspiracjach, o tym kim w ich oczach jest Maria Callas i jakie według nich pozostawiła dziedzictwo dla świata nie tylko operowego.
Kompozytor Alvin Curran czerpiąc z ogromnej kolekcji nagrań stworzył kompozycję, pięciogłosową partyturę skupiając się na głosie wielkiej sopranistki. Nieważne są utwory jakie śpiewa, ważny jest głos Marii Callas, jego wibracje, emocje. Głos to jej cecha rozpoznawcza, jeden z najbardziej charakterystycznych w historii. Curran powiedział, że jej głos jest darem natury, który należy do nas wszystkich.
Artystka Latify Echakhch skupia się natomiast na obecności scenicznej diwy. Z setek tysięcy transparentnych i czerwonych kryształków stworzyła sylwetkę Callas. Zawieszone na cienkich linkach kryształki przypominają ducha unoszącego się w powietrzu. Nawiązują do namiętności i cierpienia diwy, łez szczęścia i łez bólu, do tego jakie było jej życie.
Znany włoski reżyser Mario Martone swoją uwagę poświęcił spotkaniu Marii Callas i austriackiej pisarki Ingeborg Bachmann, które miało miejsce w 1956 roku podczas przygotowań do premiery Traviaty. Aktorka Sonia Bergamasco w krótkim filmie który możemy obejrzeć opowiada o śpiewaczce, która była przede wszystkim człowiekiem, kobietą. Opowiada o wpływie tego spotkania na obie panie.
Instalacja artysty Francesco Vezzoli przedstawia 63 portrety Marii Callas, 63 spojrzenia na ekspresję jej twarzy podczas odgrywania Traviaty. Jak mówi Vezzoli Callas jest Traviatą. Jej głos jest hymnem uczuć, a to życie było piękne, przejmujące i tragiczne zarazem.
Na końcu perełka; czerwona suknia wieczorowa z kolekcji Prive’ [2021] stworzona przez Giorgio Armaniego. Prosta, elegancka, pełna wdzięku. Armani argumentując wybór tej konkretnej sukni powiedział, że zdecydował się na czerwień jako kolor namiętności i siły pasujący do charakternej i wolnej kobiety jaką widział w Callas.
Jak jest przedstawiona Maria Callas? Temperamentna, charyzmatyczna, intensywna, emocjonalna. Zaangażowana w rzemiosło, profesjonalna na scenie. Jej głos miał w sobie całe ludzkie piękno i cierpienie.
Niezwykle emocjonalna wystawa była przepięknym zwięczeniem wizyty w Mediolanie. Jeśli będziecie w mieście koniecznie się wybierzcie. Wystawę można oglądać do 16 września 2024 roku.
W tym roku również ma odbyć się premiera filmu o życiu legendy Maria, w której rolę wcieli się aktorka Angelina Jolie.
Poniżej lista oper w jakich występowała diwa w Teatro alla Scala. Tylko Maria Callas mogła przygotować się do tak różnorodnych ról w jednym czasie, w jednym roku: Aida [1950], Nieszpory sycylijskie [1951], Norma [1952], Makbet [1952], Gioconda [1952], Trubadur [1953], Medea [1953], Łucja z Lammermooru [1954], Alcesta [1954], Don Carlo [1954], Westalka [1954], Andrea Chernier [1955], Lunatyk [1955], Turek we Włoszech [1955], Traviata [1955], Łucja z Lammermooru [1955], Norma [1955], Traviata [1956], Fryzjer z Sewilli [1956], Fedora [1956], Łucja z Lammermooru [1956], Lunatyk [1957], Anna Bolena [1957], Ifigenia w Taurydzie [1957], Bal maskowy [1957] Anna Bolena [1958], Pirat [1958], Poliuto [1960], Medea [1961]
Galeria
