Wielokrotnie zadawano mi pytania dlaczego wciąż jeżdżę do Włoch, czy mi się one nie znudziły. Oczywiście, że nie. Odpowiadam. Staram się raz na jakiś czas wyjechać w inne regiony by nabrać dystansu i innej perspektywy. Prawda jest jednak taka, że Włochy dają mi wszystko czego moje serce, ciało i dusza zapragną.
Za co kocham Włochy i Włochów? Za styl, elegancję, klasę i fantazję. Włosi jak nikt inny potrafią łączyć stare z nowym, pozornie niepasujące z sobą rzeczy, dbać o drobiazgi, mają wizję. Wydaje się, że świetny gust wyssali z mlekiem matki. Nie ma się czemu dziwić, Włosi otoczeni są sztuką na co dzień. Nie muszą iść do muzeum czy na wystawę by z nią obcować. Wystarczy, że wyjdą na ulicę. We Włoszech sztuka jest dosłownie wszędzie, warto jest patrzeć nawet pod stopy, aby nie przegapić…
Większość miasteczek na Wybrzeżu Szmaragdowym [północno-wschodnie wybrzeże wyspy] została zaprojektowana i stworzona w stylu neośródziemnomorskim według założeń konsorcjum Wybrzeża Szmaragdowego Consorzio Costa Smeralda. Celem konsorcjum była promocja wyspy, stworzenie eleganckiej i spójnej infrastruktury turystycznej. Przede wszystkim jednak chciano wtopić nową architekturę w otoczenie nie naruszając jego naturalnego piękna.
Do lat 60-tych ubiegłego stulecia na tych terenach nie było zupełnie nic. Północno-wschodnia część Sardynii była niczym rezerwat dzikich zwierząt: nie było domów, nie było bieżącej wody ani elektryczności, nie było żadnych przedsiębiorstw. Mimo to, Shah Karīm al-Husaynī znany bardziej jako Aga Khan – bardzo bogaty, przystojny, a przede wszystkim świetnie wykształcony arabski książę przybywając na wyspę zakochał się w jej pięknie. Namówił włoskich przyjaciół, osoby bogate i bardzo wpływowe do realizacji swojego pomysłu. Zebrali pieniądze, założyli konsorcjum, wykupili ziemie i przeobrazili 55 kilometrowy odcinek wybrzeża w najbardziej luksusową dzisiaj część Sardynii.
Costa Smeralda w sposób naturalny stała się kryjówką dla celebrytów, sław i ludzi bardzo, bardzo majętnych ceniących prywatnosć. Wystarczy spojrzeć na jachty w portach, butiki najbardziej znanych światowych marek, eleganckie restauracje. Zabudowania są niskie i rozległe, ukryte wśród bujnej zieleni. Pastelowa kolorystyka domów i hoteli, spójność nawet najmniejszych detali z założeniami architektonicznymi o co zadbali najlepsi z najlepszych w swoim fachu. To wszystko razem sprawia, że miejsce wydaje się być baśniowe, dla mnie zbyt idealne aby mogło być prawdziwe.
Lubię harmonię zarówno w życiu jak i w sztuce. Ale ani w Porto Rotondo ani w innych miasteczkach Wybrzeża Szmaragdowego jej nie odnalazłam. Idealne miejsca okazały się być dla mnie zbyt idealne. Za mało prawdziwe? Prawdziwe jest to, że mając wizję, pasję i chęci, przy odrobinie wsparcia można osiągnąć niemożliwe. Umysł jednego człowieka zmienił historię wyspy, historię i rzeczywistość całych społeczności.
W tym podkreślam mało realnym dla mnie świecie odnalazłam piękno natury, niesamowitą moc ludzkich marzeń, a także sztukę. Sztukę niepozorną, nienachalną, dyskretną. Sztukę, która mnie zachwyciła. Spacerując wystarczyło patrzeć pod nogi. Spacerowałam po dziele sztuki niezwykłej urody! W Porto Rotondo, z placu Piazza Quadra do portu poprowadzi droga wyjątkowa. Na via del Molo znajduje się dzieło sztuki stworzone przez artystę Emmanuela Chapalaina. Przedstawia ono morski łańcuch pokarmowy. Zobaczymy tu wieloryba, rybę młota, miecznika, ośmiornicę, sardynki i inne stworzenia morskie. Catena Alimentare del Mare to przepiękna i bardzo oryginalna mozaika wykonana w całości z naturalnych, pochodzących z wyspy materiałów takich jak surowy granit, żółty piaskowiec, czerwony porfir, szary bazalt, marmur. Wieczorową porą rybom świecą oczy!! Do ich wykonania wykorzystano szkło z Murano.
Będąc w Porto Rotondo koniecznie wybierzcie się na via del Molo i spróbujcie odnaleźć wszystkie ryby. To świetna zabawa zarówno dla dzieci i dorosłych
Galeria
